Evangelisten
Ergens aan het begin van de eeuwwisseling, aan de andere kant van de wereld, ontmoet de dan tienjarige David Immanuel Menachem Sasagi Le’aupepe, zoon van een Samoaanse vader en Oostenrijks-Joodse moeder, een aantal van zijn vrienden in de jeugdgroep van Hillsong Sydney. Fast forward zo’n twintig jaar, en de rauwe songteksten van Gang of Youths over het leven en omgaan met verlies geven me telkens weer moed en een nieuw perspectief.
In ‘Fear & Trembling’ zingen ze: “Cause we were raised where the pastors / They danced in the aisles / With a moshpit up front full of youths / So if faith is to lose the mind to win God / Then I guess I got nothing to prove.”
Het kost moeite om je los te maken van de context waarin je opgegroeid bent, die open en eerlijk te bekritiseren, en hoopvol zoekend en vooruit struikelend, in alle kwetsbaarheid, een andere weg te gaan. Zal Reinier Sonneveld zich zo gevoeld hebben, toen hij met zijn recente boek naar buiten kwam? Hij wist natuurlijk wat hij deed. Maar dat maakt de reacties van de gevestigde orde in ieder geval niet minder mals. Jeffrey Schipper, hoofdredacteur van Cvandaag, liet optekenen: “Het getuigt van leiderschap om Sonneveld af te bellen en een andere spreker uit te nodigen.” Oeps, doen wij toch even het omgekeerde. En Sebastiaan van Wessem, Lead Pastor van Celebration Church Netherlands, die zich op hetzelfde platform zorgen maakt over ‘Bekende Christelijke Nederlanders’ die met uit Amerika overgewaaide charismatisch-evangelische ideeën aan de haal gaan. Zijn “inmiddels deels grijze theologische haren” staan recht overeind als hij naar Sonneveld luistert, maar intussen is zijn kritische artikel vooral bedoeld ter promotie van zijn eigen internationale conferentie. Nog zo’n uit Amerika overgewaaid concept, trouwens. Maar ja, wie ben ik?
Als ik dit soort reacties lees, denk ik twee dingen. Eén: ik word hier zo moe van. Twee: ik snap wel dat David Le’aupepe in ‘Evangelists’ zingt: “But I have made more friends in hell / Than I’ve made in Jesus’ land.” Hoewel Jeffrey Schipper het boek van Sonneveld ziet als lakmoesproef voor behoud van het fundament van het eigen geloof, zie ik toch vooral stroperige christelijke instituties aan het werk, en scheert Sebastiaan van Wessem voor het gemak Sonneveld en David de Vos maar over één en dezelfde ‘geradicaliseerde’ kam en zet ze weg als ‘EO BEAM poster child.’ Ik zie echter een naar binnen gekeerde bubbel, meer bezig om bestaande ideeën in stand te houden dan om een nieuwe generatie buiten de kerk opgegroeide jongeren enthousiast te maken over wie God is. Jammer dat het zo moet; dat het weer het een of het ander moet zijn. Is het echt zo moeilijk om al waarderend te onderzoeken welk van Sonnevelds inzichten wellicht het behouden waard zijn, ook al klinkt of smaakt het anders dan we gewend zijn? Dat is in ieder geval wat wij binnenkort gaan doen.
Zouden we als christelijke gemeenschap niet een veel krachtiger geluid kunnen laten horen wanneer we in respectvolle dialoog meer naar buiten kunnen brengen van hoe mooi en veelkleurig Jezus God aan ons heeft openbaard? Dat lijkt me productiever dan het met ‘dwaallichten’ strooien wat er nu gebeurt. David Le’aupepe heeft eens in een interview gezegd: “I still align myself with Jesus, I was just not a great poster-boy for it.” Bescheidenheid siert de mens. We zijn allemaal evangelisten, vol goede bedoelingen, en allemaal op weg om Jezus beter te leren kennen en te weerspiegelen. Dat geldt voor Le’aupepe, voor Sonneveld, voor Schipper, voor Van Wessem, voor mezelf, voor allen die in Christus zijn. Lees deze laatste bijzin door je eigen, gewenste, theologische filter…
Patrick
