Een goed jaar.
De decembermaand: een maand van terugblikken en vooruitkijken. Voor velen ook een maand van drukte, stress en deadlines. En soms allebei: in de reuring van alledag plotselinge momenten van bezinning hebben, waarin gevoelens van dankbaarheid en verwachting ruimte kunnen krijgen. Deze week had ik tijdens het lopen een voorbeeld van dat laatste. Ik ben sinds een aantal weken begonnen met de gezinsavondspits óók als eigen beweegtijd in te zetten.
Lekker efficiënt, waarmee ik intussen een volwaardige looptraining ingepast krijg tussen twee momenten van kinderen wegbrengen en weer ophalen in. Weliswaar in het aardendonker langs het spoor en de provinciale weg, maar toch. Daar in het donker, terwijl je soms ingehaald wordt door je eigen schaduw bij die sporadische lantaarnpaal, en de bomen voor je soms met jouw silhouet oplichten door de koplampen achter je, overviel me deze week een groot gevoel van dankbaarheid.
Wat begin dit jaar begon als een droom, bijna een illusie, is verworden tot mijn beste loopjaar ooit. Een jaar waarin ik Gods stem heb geprobeerd te volgen, met vallen en opstaan, vaak niet begrijpend, veelal met teleurstellingen en terugslag onderweg, maar gemiddeld genomen voorwaarts, tot dankbaarheid stemmend en verwachtingsvol. Dankbaar, omdat ik dit jaar zoveel gedaan heb waarvan ik gedacht had het niet meer te kunnen. Verwachtingsvol, omdat elke barrière die ikzelf steeds weer opwerp waarom dingen niet zullen lukken toch weer geslecht wordt.
En zo doe ik voort, in vriendschap met een geduldige God, stap voor stap mezelf beter leren kennen, en mezelf steeds verder oprekken. Genade gebeurde als een klap, tweeduizend jaar geleden, maar de uitwerking ervan is een persoonlijk proces, waarin ik mens mag zijn, mezelf soms wat verlies, maar dit uiteindelijk tot iets waardevols gaat leiden, hoop ik dan toch. Het was in ieder geval een goed jaar.
Patrick
