Olympiërs

Brood en Spelen, die oude Romeinen hadden het al dondersgoed door hoe je iedereen bezig en betrokken kunt houden, en men zich vermaakt, terwijl de wereld intussen door draait. Ook de oude Grieken in Olympia droegen hun steentje bij: wat is mooier om je aan te vergapen dan medemensen die op de pieken van hun kunnen onmogelijke prestaties op diverse disciplines neerzetten? Anno 2026 vind ik nog steeds eenzelfde toevluchtsoord in de Olympische Winterspelen, de ijzige ovalen van shorttrack en langebaan een welkome afwisseling van ‘s werelds leed dat anderszins via de nieuwsmedia tot ons komt.

Chinees restaurants inkomstenderving door een onfortuinlijke wissel van een Chinese atleet die geen voorrang verleende aan ‘onze’ Joep – uit wraak geen maandmenu in februari! Maar zijn de Spelen dan vooral volks vermaak? Geenszins, wat mij betreft. Snelle Jens die een welhaast zekere gouden Olympische medaille opoffert zodat broer Melle, immer geblesseerd, naar Olympisch eremetaal kan rijden. Je broeders hoeder zijn in optima forma. Dubbelgouden ‘Lollo’, terugkomen op topniveau na een zwangerschap, en Mama van de ganse Italiaanse natie worden. En, de mooiste, ‘onze’ Antoinette, zo vaak Antoi-net-niet, en nu, die ene keer, aan het einde van de Olympische rit: net wél.

Een moment waarin een sportersleven tot voltooiing komt, en in het licht van die ultieme wederopstanding al het sterven op weg daarnaartoe het waard is gebleken. En dat, in het mooiste post-race interview, dan niet tot meerdere eer en glorie van jezelf neerzetten, maar als waardering en voldoening voor iedereen die daar al die jaren aan bijgedragen heeft. En als inspiratie voor alle jonge meisjes die gepest worden, zoals zij dat in haar jeugd werd: durf te dromen. Je (sporters)leven afleggen in liefde voor je naasten, en hen die een lastige weg bewandelen zó inspireren…wat een mooi mens ben je dan geworden.

Patrick