In de kerstperiode gaat het vaak over vrede. De boodschap van de engelen is tenslotte “‘Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor de mensen die Hij liefheeft.” Jezus kwam om dat te bevestigen. Hij bracht vrede voor alle mensen. Een zijsprongetje: Hij had alle mensen lief, dus de vrede is voor alle mensen, wij willen nog wel eens hier voorwaarden in lezen. Jezus gaf tijdens zijn leven aan ons wel wat richtlijnen om vrede te bereiken.

Wat als we die richtlijnen nu eens echt serieus namen om vrede te krijgen? Wat als we een klap krijgen en dan niet terug slaan? Wat als we gedwongen worden om de last van een ander te dragen we dit langer doen dan afgedwongen? Voor mij is dat niet zo eenvoudig concreet te maken. Ik ontvang zelden of nooit een klap en gedwongen worden om een last dragen? Mwah, nee dat ook niet. Natuurlijk kan je dit symbolisch oppakken en zo in allerlei situaties kiezen voor een vreedzame oplossing in plaats van belanden in een conflict.

Er is een mooi lied van John Lennon: Imagine, ooit zelfs nummer 1 in de top 2000. Hij droomt vanaf 1971 van vrede en hoopt dat hij daarin niet de enige is (You may say that I’m a dreamer, but I’m not the only one). Als ik dan ga dromen, hoe ziet het er dan uit? Klein dromen in mijn situaties, maar ook grote uitdagende dromen. Stel dat Israël niet zo teruggeslagen had in Gaza, hoe zou Hamas dan gereageerd hebben (en ook andersom…)? Als we Poetin hadden uitgenodigd om lid te worden van de NAVO, wat was er dan gebeurd? Als we oprecht luisteren naar rechts of links “extremisten” en vrede met hen zoeken in plaats van blokkades op te werpen? Jezus kwam en negeerde niemand. Hij zocht soms wel de confrontatie vanuit de passievolle wens om in vrede te leven met de Vader. De Vader die in vrede leeft met ons. Dat lijkt me een uitstekende basis om ook in vrede te leven met elkaar.