Tijdens een van de zittingen die ik als belastingvrijwilliger deed, kreeg ik als klant een man van in de 70 die aan het begin van het afgelopen belastingjaar zijn vrouw had verloren. Hij had het er meer dan zichtbaar moeilijk mee. Hij was al eerder door iemand geholpen met de erfbelasting, nu aan mij de taak om ook zijn gewone inkomensbelasting in te vullen. Pijnlijk voor hem omdat hij opnieuw geconfronteerd werd met het overlijden van zijn vrouw. Normaal gesproken kwam zij ook bij ons langskwam om hun gezamenlijke aangifte te doen. Nu was hij ook hierin op zichzelf aangewezen, wat hem zwaar viel.

Je kon aan alles zien dat hij hulp nodig had, want ook lichamelijk ging het niet goed met hem. Nu zijn wij er niet voor om tijdens zo’n zitting op andere gebieden hulp te verlenen. Mijn collega invuller gaf dan ook aan dat hij hulp moest gaan zoeken. Zijn reactie was (logisch, het is via de CNV): ik weet wel wat jullie dan gaan zeggen: de hulp komt van boven, maar ik merk er niets van! Tja, ik was geraakt, voelde met hem mee en wist geen adequate reactie te geven. Alsof die er in zo’n situatie sowieso is… Graag had ik hem troostende woorden willen meegeven, omdat zijn beeld van God niet strookt met hoe God werkelijk is.

Later bedacht ik me: Die hulp van boven is er vaak wel, maar zien we niet altijd of begrijpen niet dat het van boven komt. Wij zijn tenslotte vertegenwoordigers van die God “boven”. Wij kunnen die troostende woorden, het troostende gebaar en wat maar nodig is geven, omdat we Zijn naam met ons meedragen als kinderen van Hem. Dat is geen plan B van God, maar plan A, wat opgenomen is in het grote plan van God met de mensheid: opgenomen zijn in de liefdevolle relatie met Hem. Mijn belastingklant lijkt misschien teleurgesteld in God, maar het zou zomaar kunnen dat hij nog meer teleurgesteld is in de gebrekkige ondersteuning van Zijn vertegenwoordigers (inclusief mij die middag). Wat krijgen we toch een enorme verantwoordelijkheid van die liefdevolle God om in samenwerking met Hem de hulp van “boven” hier op aarde zichtbaar te maken. Al is dat soms met vallen en opstaan.

Sijbrand

calender, icon, day

Pasen en Pinksteren op één dag

Tijdens één van mijn fietstochtjes tussen Pasen en Pinksteren, kwam het gezegde "Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen" in mij op. Wellicht ken je de uitdrukking, die zoveel betekent als "dat gaat nooit gebeuren". Logisch, omdat we nu eenmaal hebben afgesproken...
a group of people walking down a sidewalk next to a train station

Mensen

Reizen met het openbaar vervoer is een bijzonder voorrecht. Al meer dan tien jaar forens ik met de trein en bus of tram van Ede naar Utrecht Science Park. Het spoor loopt parallel aan de A12, dus regelmatig kun je door het raam kijken en denken: mooi, daar sta ik niet...
question mark, question, help

Het doet er toe dat het er niet toe doet

Een tijdje terug preekte Patrick over het feit dat we al gered zijn. En dat dit betekent dat we er niets voor hoeven te doen. Deze wetenschap is het "onverdunde" evangelie. We zijn zonder dat we ook maar iets hoeven te doen al opgenomen in de liefde van de Vader, Zoon...
blue bubble

Voorbij de bubbel

Ooit heb ik een fascinerend boek gelezen over topsporters en het zwarte gat na het ophouden van hun topsportbestaan. Van jongs af aan alles opzij gezet om ergens in te kunnen excelleren, vaak moeite met wat dan een ‘maatschappelijke carrière’ heet aan de andere kant....

Podcasts

Gezien op de Speld, een satirische nieuwssite: “Groep witte mannen halverwege de 30 heeft leuk gesprek maar maakt geen podcast.” Veroorzaakte bij mij een smakelijke lach, dat sowieso goed is en een vrucht van Gods geest, zo legde Ton Heemskerk uit in de podcast van...
clock, alarm clock, time

Waken

Het is weer bijna Pasen, het feest van het Leven. Deze week is het de lijdensweek, waarin we de aanloop naar dit geweldige feest van overwinning vieren. Ik las onlangs weer de passage dat Jezus met zijn discipelen naar Getsemane ging. Dit is te lezen in Marcus 14: 32...